Vluchten

Zo’n vier jaar geleden besloten we de Pinksterdagen te gebruiken voor het uittesten van onze nieuwe tent. Met drie kinderen van toen 2, 3 en 6 jaar reden we naar een camping op nog geen steenworp afstand van ons huis. We hadden aan alles gedacht en waren onverschrokken. Dachten we. Waar we niet op voorbereid waren: een fikse voorjaarsstorm met onweer en hagel. De twee peuters werden midden in de nacht wakker van de kou en het lawaai en waren zelfs na lang vasthouden niet warm te krijgen. Ze huilden onophoudelijk. Na anderhalf uur wiegen en sussen keken echtgenoot en ik elkaar aan en maakten de zesjarige wakker. We lieten het boeltje achter, renden met de in dekens gehulde kinderen door de hagel naar de auto en reden zonder aarzelen terug naar huis.
In de auto, kijkend naar de woest bewegende ruitenwissers en de golven op het Veerse Meer moest ik plots denken aan het verhaal dat een kennis uit Kroatië me een paar weken daarvoor vertelde: Hoe ze in de jaren ’90 alles achterliet. Met haar baby op de arm vertrok ze lopen vanuit haar woonplaats op zoek naar veiligheid.

Wat als we geen auto hadden gehad, vroeg ik me af. Geen huis om naar toe te vluchten.

Thuis legden we de kinderen in hun warme bedjes waar ze direct in een diepe slaap vielen.

Ik denk aan die nacht als we vanmorgen heel, heel vroeg in de ochtend de slapende kinderen in de auto tillen om op vakantie te gaan.

image

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s