One

En het laatste stuk van de terugreis, in het diepst van de nacht, luisteren we traditiegetrouw U2. Na een dag van luisterboeken en kinderliedjes is dit het eerste ‘thuiskomen’. De radio mag niet te hard want op de achterbank slapen drie kinderen in onmogelijke posities tegen en over elkaar. Boven de uitgestorven rondweg rond Antwerpen licht heel voorzichtig het eerste ochtendgloren.
‘Is there a time for keeping your distance
A time to turn your eyes away
Is there a time for keeping your head down
For getting on with your day’

En bij het uitstappen in het duister ruik ik zee. En dauw. Een nieuwe dag. En in mijn hoofd zingt “We are one..”

Standard