One

En het laatste stuk van de terugreis, in het diepst van de nacht, luisteren we traditiegetrouw U2. Na een dag van luisterboeken en kinderliedjes is dit het eerste ‘thuiskomen’. De radio mag niet te hard want op de achterbank slapen drie kinderen in onmogelijke posities tegen en over elkaar. Boven de uitgestorven rondweg rond Antwerpen licht heel voorzichtig het eerste ochtendgloren.
‘Is there a time for keeping your distance
A time to turn your eyes away
Is there a time for keeping your head down
For getting on with your day’

En bij het uitstappen in het duister ruik ik zee. En dauw. Een nieuwe dag. En in mijn hoofd zingt “We are one..”

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s