One

En het laatste stuk van de terugreis, in het diepst van de nacht, luisteren we traditiegetrouw U2. Na een dag van luisterboeken en kinderliedjes is dit het eerste ‘thuiskomen’. De radio mag niet te hard want op de achterbank slapen drie kinderen in onmogelijke posities tegen en over elkaar. Boven de uitgestorven rondweg rond Antwerpen licht heel voorzichtig het eerste ochtendgloren.
‘Is there a time for keeping your distance
A time to turn your eyes away
Is there a time for keeping your head down
For getting on with your day’

En bij het uitstappen in het duister ruik ik zee. En dauw. Een nieuwe dag. En in mijn hoofd zingt “We are one..”

Standard

Telegraaf

Op de route die we morgen om en nabij naar huis rijden zijn honderdzes vluchtelingen ontdekt. Honderdzes! Dat zijn twee touringcarbussen vol, zomaar midden in de nacht gedropt langs de autobahn. En ik weet: dit is het nieuwe Europa.
Het ziet er naar uit dat het bieden van een veilige plaats aan vele vluchtelingen er de komende tientallen jaren bij zal horen. Omdat we ze niet kunnen en willen laten sterven achter hoge hekken en stalen poorten. Omdat we ruimte en rijkdom genoeg hebben.
We weten dat ze oorlog mee zullen nemen, trauma’s. Dat onze veilige wereld daardoor van kleur zal verschieten. En dat wij, Europeanen, de loop van de geschiedenis misschien wel kunnen bepalen door te kiezen voor vrede en vertrouwen of voor angst, afstand en afwijzing.

En dat ik geen andere keuze heb dan open armen en een open hart. Tijd voor valangst-exposure.

http://m.telegraaf.nl/buitenland/article/24324928/106-vluchtelingen-op-autobahn-in-beieren

Standard

Vergezicht

P1090625 P1090563

Wie zich laat leiden door angst is niet meer vrij. In de bergen wordt dat levendig geillustreerd door wielrenners die bij een afdaling plots ‘valangst’ ervaren. Ze focussen zich op het vermijden van een val en verliezen zo snelheid en tijd. Angst beweegt zich sneller dan vertrouwen. En: het is een besmettelijke ziekte.

Boven in de bergen is alles opeens relatief. Je kunt zo ver kijken. Wie heeft die hopen rots daar neergesmeten? Welke krachten waren er nodig om de bergen tot deze hoogte op te tillen?

Ik realiseer me dat ik uit die vriendelijke veilige tuin die Zwitserland is weer terug ga naar mijn eigen veilige plekje thuis. Dat het tijd wordt dat ik de werkelijkheid onder ogen zie zoals deze zich voordoet. Dat de toekomst zich ver ver voor mij uitstrekt, ver voorbij mijn eigen kleine leventje.

Standard

Zermatt

P1090638

Misschien komt het doordat ik al lang niet meer in de Randstad woon. Maar de hoeveelheid nationaliteiten die we treffen in dat piepkleine Zwitserse bergdorpje onder aan de Matterhorn heb ik nog niet vaak op zo weinig vierkante kilometers bij elkaar gezien. Misschien ook is het drukker dan anders. Zwitserland viert uitbundig hoe 150 jaar geleden de Matterhorn bedwongen werd. Een heldhaftig en tragisch verhaal over een klimmersteam waarvan een deel na het bereiken van de top in de diepte stortte. De resten van het afgebroken touw zijn nog te zien in het museum midden in Zermatt. Daar gaan we maar even niet kijken. Geen vrolijke start voor de wandelroute die we vandaag voor ogen hebben.

Bij de kabelbaan staan rijen mensen die in allerhande talen kaartjes bestellen. In de rij naast ons sluit een gezin aan dat ik qua nationaliteit niet helemaal thuis kan brengen. Ze lijken me Aziatische trekken te hebben – India?- en dragen westerse kleding. Eén van de mannen uit het gezelschap bestelt zijn tickets in overduidelijk Arabisch. En dan, in een fractie van een seconde gebeurt het: Onwillekeurig trek ik de kinderen tegen me aan. Welke kant kunnen we op als de bom ontploft?

Ik ben beduusd. Kennelijk is mijn vermogen om open minded te handelen geïnfecteerd door angst. En: angst waarvoor precies?  Ik heb Arabisch sprekende vriendinnen. Het is iets dat niets met ratio te maken heeft. Ergens in de afgelopen jaren is er een boze geest op mij gesprongen die mijn meest primaire reacties bestuurt. In de kabelbaan kom ik langzaam bij.

P1090606

Standard

Wandelschoenen

Er is maar weinig waar ik zo blij van word als van kindervoeten in stevige wandelschoenen. We maken steeds meer kilometers.P1090481

Eén keer vergissen we ons in de moeilijkheidsgraad van een wandeling. We grijpen de kinderen bij hun kraag als we uren, kilometers, over een smal pad langs een metersdiep ravijn moeten wandelen. “Met twee handen vasthouden” hoor ik echtgenoot tegen de twee oudsten zeggen als we langs een metalen draad het smalste stuk van de route langs de berg schuiven. “Overpakken bij de pluggen”. De kinderen wandelen zingend door.
We kijken niet naar beneden.
image

Standard

Ontluisterd

Het is nogal opmerkelijk hoe de afwezigheid van migranten me in de dagen daarna bezig houdt. Als linksige stemmer had ik van mezelf verwacht dat ik ze zou missen, de mannen en vrouwen en kinderen die een verdieping en verbreding en verrijking van onze individualistische westerse cultuur vormen. Maar in de praktijk…

Wat vind ik het overzichtelijk. Wat vind ik het rustig. Wat doet het me aan vroeger denken. In het overgeorganiseerde, goed doordachte prachtige Wallis ben ik plots in Marklin-jaren-50 terecht gekomen. Achter de balie van het zwembad, de camping, de bank, de apotheek zitten in wit geklede blanke mannen en vrouwen die mijn mores kennen en dat vind ik fijn. Kennelijk geven mijn nog inburgerende getinte medelanders mij toch wat onrust. Ontluisterd ben ik. Over mezelf.

Zou het een optie voor mij zijn: wonen in een winterwonderparadijsland met potdichte grenzen?
Nee. Toch niet. Mijn paradijselijk geluk is grauw en grijs zo lang ik weet dat elders in de wereld kinderen en hun ouders lijden, te kort komen, angst en dreiging voelen zodanig dat ze bereid zijn alles wat vertrouwd is op te geven.

P1090471

Standard